HIV Pozitif Hayatın Günlüğü

Archive for 11 Mart 2011

Bir Tas Sıcak Çorba…

Ocak’ın ilk haftası 2005

Küçük bir çocuktum…

Mutlu bir ailem vardı ve çocukluk dönemlerimde mutlu olmak için yeterince nedenimiz oluyordu: Bir anne, biraz oyuncak ve sıcak bir ev…

Mutluydum.

Çok yaramaz bir çocuk değildim ama sık sık hasta olurdum. O zamanlar beni tek iyi eden şey annemin yanımda olması ve bana “İyileşeceksin kızım, hiçbir şeyin yok” demesiydi.

Annem her türlü ilaçtan daha etkiliydi benim için. O iyileşeceğimi söylediyse ben iyileşirdim. Ne de olsa o her şeyi bilirdi. Hele bir de bir tas sıcak çorba yaptı mı benim için bütün hastalıklar biterdi.

Şimdi bir hastanedeyim.

Ve hastanede geçirdiğim gecelerden birini hiç unutamam:

Ben yine krize girmiş, yattığım yerde çırpınıyordum. İleri derecede romatizması olan ve ayakta bile zorlukla durabilen annem çığlık atarak doktor çağırdı. Gelip müdahale ettiler daha doğrusu etmeye çalıştılar.

Nefesim biraz sakinleşmiş olmalı ki dalmışım. Kesik kesik görüntülerle hatırladığım ama hafızama kazınmış olan kare: Kuran sesleri arasında annemin elimi avuçlarının içine tutarak öpmesiydi. Bulutlanmış gözleriyle yalvarırcasına bana bakıyordu. Acaba o sırada aklından ne geçiyordu?

Ben bitkin bir halde, öylece yatarken annemin durumunu düşünebiliyor musunuz? Canının bir parçası orada öylece yatıyor, neredeyse can çekişiyor ve onun elinden hiçbir şey gelmiyor…

Tanrımmm !!! Ne büyük çaresizlik…

Ancak benim için annemin yanımda olması ne bana güven veriyordu. Yatağımın içine gömülmüş olan ben annemin yanımda olmasından dolayı mutluydum. Küçükken bana yaptığı çorbaları hatırlıyordum. Gülümsemeye çalışıyordum…

Sevgi Yılmaz