HIV Pozitif Hayatın Günlüğü

Archive for 07 Haziran 2011

“Biz hep birimize destek olacağız….”

Mert’e HIV pozitif olduğumu açıklamak benim için hiç kolay değildi. Ama yapmak zorundaydım, bu benim vicdani sorumluluğumdu. Ona HIV bulaştırmış olma düşüncesi içimi kemirip duruyordu. Bunu ona, kaybetmek pahasına bile olsa söylemeliydim. Eğer ona da bulaştırmışsam bu eninde sonunda ortaya çıkacaktı zaten.

Söylediğim an bana bağırıp çağırmasını, çok kötü sözler söylemesini bekliyordum. Çünkü ona pekte hoş olmayan bir haber veriyordum. Tıpkı doktorumun bana tanımı açıkladığı gibi bende ona tıbbi bilgi vererek açıkladım.

Sevgi :Bak hemen telaşlanmaya ve saçma sapan şeyler yapma. Artık HIV’i baskılayan ilaçlar varmış. Ben tedaviye başladım bile. Bu hastalık öldürmüyor…..

Mert :Biliyor musun ben doktorlardan önce sana teşhisi koymuştum. İnternette şikâyetlerin için araştırma yaparken karşıma hep HIV çıkıyordu ama sana konduramıyordum bir türlü.

Sevgi : Ben… ben gerçekten çok üzgünüm. Böyle olsun istemezdim

Mert : (Yatağımın yanında durarak, elimi tuttu ve) Bilmiyordun… Sen de bilmiyordun ki. Bilerek yapmazdın zaten. Ben şimdi gitmek istiyorum. Hemen eve gidip İnternette araştırma yapıp, tıptaki son gelişmelere bakmak istiyorum. Öğrendiklerimi sana da aktarırım…

Diyerek yanımdan ayrıldı. Bana ne bağırdı, nede kötü bir söz söyledi. Tanrım bu nasıl bir sevgiydi böyle? Bana daha çok destek olmaya başladı. Edindiği her tür yeni bilgiyi anında bana iletiyor ve durumum hakkında sürekli araştırma yapıyordu. Yabancı sitelerden deneyimli doktorlarla yazışıyordu. Beni her ziyaretinde de gelecek günler için güzel sözler söylüyordu: “Bak CD4’lerin şimdilik düşük ama ilaçları kullandıkça virüs baskılanacak. Virüs baskılandıkça da CD4’lerin yükselecek, sende hızla eski sağlığına kavuşacaksın. Sen bol bol yemek ye ve eski gücüne kavuş. Ben ilaca başladığımda, onları tolore edene kadar sen de bana bakacak ve destek olacaksın. Biz hep birimize destek olacağız….”

Onun o zamanlar neler hissettiğini ve yaşadığını düşünebiliyor musunuz? Kız arkadaşı HIV tanısı almış ve neredeyse ölümün eşiğine gelmişti. Kendisi test yaptıracağı süreyi ‘bende %100 HIV pozitifim’ diye düşünerek geçirdi. O süreyi beklemek gerçekten hiç de kolay olmamıştır. Ben o dönem canımla uğraştığım için çok destek olamadım ona. Kustuğum zamanları çoğunlukla morali bozulmasın diye söylemiyordum.

En son ilişki tarihimizi baz alarak test gününü bekledi. HIV testini doğru sürede yaptırmak önemli. Bu süre sonunda özel bir laboratuarda test yaptırmaya gitti. Orada görev yapan enfeksiyon hastalıkları uzmanı doktor Mert’e harika bir test öncesi danışmanlık vermiş. Mert testini yaptırdı ve sonucu HIV negatif çıktı. Yani benden ona bir geçiş olmamış. Doktor test sonrası da danışmanlık vererek; hiçbir şeyin bitmediğini ancak bundan sonra birlikte olurken iki tarafı da korumak için kondom kullanmamız gerektiğini vurgulayarak anlatmış.

Birkaç aya kalmadan çok çok iyiydim. Eski ‘ben’ geri gelmiş, sağlığıma kavuşmuş, işe bile başlamıştım. Mert’le de her şey yolunda gidiyordu…

Aradan aylar geçmiş ve ilişkimizin fena gitmediğini düşünürken, o tuhaflaşmaya ve benden uzaklaşmaya başladı. Ne zaman görüşmek istesem gelmemek için bir bahane buluyordu. Buluştuğumuzda da, sorunun ne olduğunu soruyor, onunla konuşmaya çalışıyordum. Ama yok. Tıpkı bir duvar gibi ağzını bıçak açmıyordu. Hiçbir şey söylemiyordu. Sustum, alttan aldım, bağırdım, terk etmekle tehdit ettim, şefkatle yaklaşıp ona ne kadar ihtiyacım olduğunu anlattım…  yok….. tek kelime etmiyordu…

Sonra bir gün…

Sevgi Yılmaz