HIV Pozitif Hayatın Günlüğü

Archive for 11 Haziran 2011

Amcam bu sefer daha sıkı sarıldı…

Teyzemin küçük kızı Fatma’nın düğünü için 2005 yılında İzmir’e gittim. Teyzemler, amcamlar ve yeğenlerim yurt dışından birkaç gün önce gelmiş hazırlıklara yardım ediyorlardı. Bizde İstanbul’dan gittiğimizde tüm aile, biriken hasret ile kapıda yoğun bir kavuşma şöleni yaşadık.

Bu karşılayanlar/ sarılanlar arasında amcamda vardı. Bu sefer bana daha sıkı sarıldı ve uzunca bir süre bırakmadı. Normalde beni şöyle bir kucaklar ve sırtımı sıvazlardı. Bu sefer çok daha içten sarıldı. Önce anlam veremedim. Sonra yurt dışında yaşayan abimin yanlışlıkla amcama HIV pozitif olduğumu ağzından kaçırdığını söylediği geldi. İkimizde konuşmadan öylece sarıldık ve yüzlerimize bakıp gülümsedik.

Ertesi gün güzeller güzeli Fatma’nın nikâhı kıyıldı. Allah’ım ne kadar güzel bir gelin olmuştu. Gözlerim doldu… Onun için ve aşk dolu gözlerini üzerinden çekmeyen damadımız için dua ettim. Bu aşk masalı hiç bitmesin ve hep çok mutlu olsunlardı…

Amcamla bir arada olduğumuz üç gün içinde de hiç konuşamadık bu konuyu. Benimle konuşmak istediğini, soruları olduğunu hissediyordum ama hiç ortam olmamıştı. Son gece ailecek gece yemeğe çıkmıştık. Ben İstanbul’a dönmek zorunda olduğumdan onları restoranda bırakarak otogara gitmiştim. Herkesle orada vedalaştım. Yeğenlerim defalarca bana gözyaşları içinde sarılıyorlar, bir türlü bırakmak istemiyorlardı.

Beni en etkileyen amcamla vedalaşmamız oldu. Sıra ona gelip kucaklaştığımızda, kulağıma

– Aslında seninle bir şey konuşmak istiyordum,

– Biliyorum amca, bildiğini de biliyorum. Ama korkma her şey yolunda, ben son derece bilinçli ve bilgiliyim.

– Seni böyle kilo almış gördüğüme nasıl sevindim anlatamam, kışınki resimlerinde çok çok kötüydün. Böyle sağlıklı görünce seni ‘çok şükür atlatmış’ dedim kendi kendime, ablana ben hiçbir şey demedim.

– Annemlerle kimseye söylememeye karar verdik. Ablamın bilmemesi daha iyi, kurar kafasında…

Sonra canım amcama sıkı sıkı sarılıp vedalaştık. Otobüse bindikten sonra camdan dışarıyı, akıp giden şeritleri izlerken benim ne kadar çok insan için neler ifade ettiğimi, onların bana neler ifade ettiklerini düşündüm. Kendimi öyle çok önemli ve özel hissettim ki anlatamam. Sevgi çok güzel bir duygu…

Bu İzmir seyahatinden sonra hayatımın bir tiyatro oyunu olacağını nereden bilebilirdim ki?

Sevgi Yılmaz

Reklamlar