HIV Pozitif Hayatın Günlüğü

Archive for 16 Eylül 2011

Kızım…

Çok alem bir kızım var. O kadar çok güldürüyor ki beni…

Sabah beri evde rapor yazıp duruyordum. Oturmuş bir kenara beni izliyordu. Sonra:

Kız: Anne senin bu işlerine hiç akıl erdiremiyorum. Bir travestilerle görüşüyorsun, onlar için çalışıyorum diyorsun, sonra doğuramayan kadınlara gidiyorsun – ilaç veriyorsun onlara, sonra ha bire yazı yazıyorsun, doktorlarla gidip gidip ne konuşuyorsun anlamıyorum. Bir ünlü sanatçılarla resimlerin var, bir özel konserlere davet ediliyorsun, öğrencilere ders anlatıyorum diyorsun, sonra prezervatifler çıkıyor çantandan….

Ne yapsın kız parçaları birleştiremiyor bir türlü… Bu kadar kel alaka konuların tek paydasının HIV olabileceğini nerden bilsin.

Acil doğum yapan ve son dakika HIV pozitif olduğu anlaşılan bir annenin bebeğine ilaç yetiştirdik. Eee daha önce de benim kız İnsan Kaynağını Geliştirme Vakfı – Kadın Kapısı’nda Travestileri görmüştü ve gözlerini iri iri açarak onları incelemişti. Hatta bir tanesi bize çay ikram edince de ” – Ayyy anneee iyi insanlarmış” demişti. O an toplum içinde her bireyin daha çocukluktan itibaren ne kadar çok önyargılarla yetiştirildiğini bir kez daha anlamıştım…

Gün içinde gelişen olayları zaman zaman akşam evde annemlerle (şifreli olarak tabii) paylaşıyordum. Onun için benim kız anlayamıyordu. Neden her insanın başına gelebilecek olaylar bir kısım insanın başına gelince her şey farklı oluyor ???

Bir ara etrafında kimin ağır hasta olduğunu duysa gelip bana anlatıyor ve “anne ona yardım edebilir misin?” diyordu. Sanki evliyayım…

Şu bebeğe ilaç götürdüğümü annemlere anlattığımda kızım bana “kıss anne ne sevaplı işler yapıyorsun” diyordu birde…

Sevgi Yılmaz